Wyznania Katarzyny Medycejskiej

Wyznania Katarzyny Medycejskiej

W dobie renesansu na arenie politycznej pojawiła się bardzo charakterystyczna postać. Oceniając ją dziś możemy powiedzieć, że była ostatnią potomkinią wpływowego rodu Medyceuszy, siostrzenicą papieża oraz matką królów. C.W. Gortner w swojej powieści przedstawia dokładny opis tej postaci. Warto mu się przyjrzeć.

Kategoria // Europa w koronie    12/07/2012    czytany 3861 razy    Autor //    Ocena: 5/6
Wyznania Katarzyny Medycejskiej

Katarzyna była uważana za politycznego geniusza. Po śmierci swojego męża starała się kierować polityką królestwa Francji, przez całe życie walcząc o władzę nad dziećmi i ludem. Uchodzi za osobę kompletnie pozbawioną skrupułów, bardzo ambitną, podejrzliwą, praktykującą czarną magię, wysługującą się orężem i stosującą trucizny. To jej przypisuje się odpowiedzialność za prześladowania Hugenotów, udział w organizacji masakry w noc Św. Bartłomieja oraz późniejszych wojen domowych na tle religijnym.

Ale nie są to jedyne dokonania królowej. Katarzyna była również kobietą wrażliwą i niezwykle silną. Została wcześnie osierocona, wielokrotnie unikała śmierci, niemal ją zagłodzono w klasztorze, i w końcu w wieku 14 lat wydano za mąż. Następnie musiała znosić upokorzenia na dworze króla Francji, męża musiała dzielić z kochanką, która była ważniejsza. Przez całe życie walczyła z dwoma potężnymi rodami (Burbonów i Gwizjuszy) o przyszłość i prawo do istnienia dynastii Walezjuszy. Poza wewnętrznym wrogiem musiała bronić niepodległości kraju przed zakusami katolickiej Hiszpanii oraz wspierającej Hugenotów Anglii. Katarzyna była również matką dziesięciorga dzieci, w tym wielu książąt i trzech królów Francji. Mimo wszystko nie dała się zepchnąć do roli “rozpłodowej klaczy”, jak sama o sobie pisała. Dramatyczny okres małżeństwa Katarzyny powoli uodparniał ją na ociekające po niej drwiny. Z czasem staje się twardą kobietą, gotową do podjęcia drastycznych kroków, aby zachować władzę w rękach swoich dzieci. Autor starał się pokazać ludzką stronę Katarzyny. Pomimo wad, jakie niewątpliwie posiada nie jest przedstawiona jako czarny charakter. Autor zwraca uwagę na jej szacunek i tolerancję dla innowierców oraz sprzeciw wobec wojny i przemocy. Królowa Matka stara się również wpajać te cechy swoim dzieciom. Z resztą Gortner dobitnie okazuje to naświetlając jej rolę w krwawej nocy św. Bartłomieja. Również wątek zainteresowania Katarzyny okultyzmem jest dość rozwinięty. Wiemy z kart historii, że przez lata wspierała Nostradamusa, który przewidział śmierć jej męża i dzieci. Opierała się również na horoskopach swojego nadwornego astrologa Kosma Ruggeri, który ostatecznie sprowadził smutek na rodzinę Katarzyny, co faktycznie przypłacił życiem.

Klimat książki sprzyja czytaniu. Powieść napisana jest językiem niezwykle prostym, ale kreśli bardzo dokładnie tło epoki i postacie, które grają główną rolę w życiu Katarzyny. Kartki same się przekładają. Autor skupia się na najważniejszych wydarzeniach z życia królowej, wycina wiele wątków zbyt długich i kompletnie niezwiązanych z fabułą. Tak właśnie wyleciał wątek Henryka III na tronie polskim, który został po prostu pominięty. Okroił możne rody z nadmiaru postaci i ich potomnych. Również wyciął trójkę dzieci, które zmarły po urodzeniu. Z drugiej strony jest to zrozumiałe - niczego nie wnosił do historii Katarzyny, królowej matki. Gortner buduje mistyczną otoczkę wokół każdej postaci. I choć możemy sprawdzić w podręcznikach, jak dana postać skończy, to czekamy do ostatniej chwili, aż losy kolejnych bohaterów książki zostaną przypieczętowane. W powieści nie znajdziemy opisów bitew. Choć było ich w tamtych czasach sporo, autor ograniczył się jedynie od skrótowego opisania zmagań wrogich armii na kolejnych polach bitew, pod kolejnymi zamkami. W sumie mamy wrażenie, że ówczesne potyczki były szybkie i czyste jak gra w szachy. Było zupełnie inaczej. Ale rozumiem strategię Gortnera - nie dałoby się pogodzić opisów bitewnych z ciepłą kobiecą narracją. Właśnie dlatego też całość czyta się jednym tchem, a książka zostaje w pamięci na długo.

Zadaniem autora było pokazanie historii Katarzyny z innej strony, niż jest to powszechnie uważane. Czytelnik natrafia na dysonans wywołany sprzecznymi wydarzeniami publikowanymi w historycznych publikacjach, sam musi ocenić co jest bardziej prawdopodobne. Sam opowiadam się bardziej za wersją Gortnera, choć chciałbym poznać jeszcze wersję z innego źródła, aby porównać fakty i mity. To właśnie dla miłośników historii autor podał na końcu notę historyczną, w której opisał swoje badania oraz refleksje nad postacią Katarzyny oraz epoką renesansu.


Więcej książek na półce: Europa w koronie

Medicus - historia chłopca, który chciał zostać lekarzem
Schizma - rozłam w łonie Kościoła
Wład Palownik, prawdziwa historia Drakuli
Biała królowa, tom I cyklu Wojny kuzynów
Władczyni rzek, tom III cyklu Wojny Kuzynów
Czerwona królowa, tom II cyklu Wojny Kuzynów
Córka Twórcy Królów, tom IV cyklu Wojny Kuzynów
Biała księżniczka, tom V cyklu Wojny Kuzynów
Klątwa Tudorów, tom VI cyklu Wojny Kuzynów
Wieczna księżniczka, tom I cyklu Powieści Tudorowskie
Kochanice króla, tom II cyklu Powieści Tudorowskie
Dwie królowe, tom III cyklu Powieści Tudorowskie
Błazen królowej, tom IV cyklu Powieści Tudorowskie
Kochanek dziewicy, tom V cyklu Powieści Tudorowskie
Uwięziona królowa, tom VI cyklu Powieści Tudorowskie
Grzechy rodu Borgiów
Mikael Karvajalka
Mikael Hakim
Sekret Tudorów
Spisek Tudorów
Przysięga królowej - Historia Izabeli Kastylijskiej
Siódme życie markiza de Sade
Wyznania Katarzyny Medycejskiej
Barbara i król. Historia ostatniej miłości Zygmunta Augusta
Księżna Mediolanu
Królowa Margot
Żelazne damy
Damy ze skazą. Kobiety, które dały Polsce koronę
Damy złotego wieku
Ostatnia żona Tudora. Poskromienie królowej
Wersal. Prawo krwi
Potomek Tudorów
Kösem. Matka sułtanów
Katarzyna Wielka. Gra o władzę

Ostatnie książki

Ostatnie filmy

Ostatnie komiksy

Ostatnie seriale

wydarzenia-fb

poletko

przeczytane

obejrzane

europa-antyk

europa-korona

star wars legends

star wars nowy

potter

ender

wiek xx

prawdziwe historie

O mnie

Autor bloga popkulturka. Lubi czytać książki, oglądać dobre filmy, z natury niewolnik serialowych tasiemców. Wielki fan scifi, ale tylko wyższych lotów. Obecnie z braku dobrego scifi, amator książkowego universum Star Wars oraz wszelkiego fantasy, ponadto powieści historycznych z epoki antyku i renesansu.

więcej »

kontakt | polityka prywatności i ciasteczek

social0social01